SONGFABLE · 2022

Matilda

HARRY STYLES · 2022

TL;DR: "Matilda" bir aşk şarkısı değil; ailesi tarafından sevilmemiş birine "seni doğuran insanlara borçlu değilsin, gidebilirsin" diyen bir izin belgesi. Roald Dahl'ın kitabındaki küçük kızdan adını alan bu şarkı, kan bağının kutsal sayıldığı kültürlerde konuşulması en zor konuya, yani ailenden uzaklaşma hakkına dokunuyor.
Listen elsewhere

We couldn't link a Spotify track for this story. Try searching the title on song.link to find it on your preferred service.

Yumuşak sesle söylenen en sert cümle

Harry Styles'ın Harry's House albümünü ilk dinlediğinizde "Matilda" muhtemelen dikkatinizi çekmez. Stadyum doldurmaya programlanmış "As It Was"ın parlak sentezleri, "Music for a Sushi Restaurant"ın funk kıvraklığı, "Late Night Talking"in gülümseyen ritmi arasında, neredeyse tek bir akustik gitarla ilerleyen, fısıltıyla söylenmiş bir parça. Albümün altıncı sırasında, hiç acele etmeden.

Sonra ikinci dinleyişte olan şey olur. Şarkının aslında bir aşk şarkısı olmadığını, ayrılık şarkısı da olmadığını fark edersiniz. Bu, birine söylenen bir şey: "Ailen sana iyi davranmadı. Bu senin suçun değil. Ve onları geride bırakabilirsin."

Popüler müzikte aile sevgisi neredeyse dokunulmaz bir kategoridir. Anneye şarkılar yazılır, babaya şarkılar yazılır, yokluklarına ağıtlar yakılır. Ama "seni büyüten insanlar seni incittiyse, onlardan uzaklaşmak ihanet değildir" cümlesini kurmak, hele bunu 2020'lerin en büyük pop yıldızlarından birinin ağzından duymak, sanıldığından çok daha nadir. Styles bunu bağırarak değil, bir arkadaşın omzuna elini koyar gibi yapıyor. Şarkının ürkütücü gücü de tam olarak buradan geliyor: en sert cümle, en yumuşak sesle söyleniyor.

Bir isim, bir kitap ve gerçek bir insan

Şarkının adı Roald Dahl'ın 1988 tarihli çocuk romanı Matilda'dan geliyor. Dahl'ın kitabındaki Matilda Wormwood olağanüstü zeki bir kız çocuğudur; problem şu ki ailesi onu istemez, küçümser, televizyon karşısında bir yük gibi görür. Matilda kurtuluşunu kitaplarda ve nihayetinde kendi seçtiği bir aile figüründe, öğretmeni Miss Honey'de bulur. Kitap 1996'da Danny DeVito'nun yönettiği filmle, sonra da Tim Minchin'in müziklerini yazdığı ve dünyada büyük başarı kazanan bir müzikalle daha da geniş kitlelere ulaştı. Yani "Matilda" adı, İngilizce konuşulan dünyada tek bir şeyi çağrıştırır: doğduğu ailenin onu hak etmediği çocuk.

Styles'ın anlattığına göre şarkı, tanıdığı gerçek bir kişiden doğmuş. Aktardığı kadarıyla, biriyle konuşurken o kişinin çocukluğunu ve ailesiyle ilişkisini dinlemiş ve karşısındakinin bunun ne kadar sıra dışı olduğunu fark etmediğini görmüş. İnsanlar kendi normalliklerinin içinde büyürler; kimse onlara "bu yaşadığın şey normal değildi" demedikçe de öyle kalır. Styles'ın söylediğine göre o konuşmadan sonra eve gidip şarkıyı yazmış ve ne yapacağından emin olamamış. Sonunda o kişiye önce şarkıyı dinletmiş, izin istemiş. Bu ayrıntı önemli: parça, birinin hikâyesini malzeme olarak kullanmıyor, ona geri veriyor.

Albümün yapım süreci de bu mahremiyeti destekliyor. Harry's House büyük ölçüde Styles'ın uzun süredir birlikte çalıştığı iki isimle, Tyler Johnson ve Kid Harpoon (Thomas Hull) ile yazıldı ve prodüksiyonu yapıldı. Kayıtların bir bölümü Los Angeles'ta, bir bölümü İngiltere'de gerçekleşti; albümün ruhu, kalabalık bir stadyumdan çok evin içine, mutfağa, oturma odasına ait. "Ev" fikri albümün ana metaforu: bir bina değil, insanın kendini güvende hissettiği yer. "Matilda" bu metaforun en acı yüzü; ev diye bilinen yerin güvenli olmadığı durum.

Türkiyeli dinleyici için burada özel bir yankı var. Aile kavramının bu topraklarda taşıdığı ağırlığı anlatmaya gerek yok: "kan bağı", "ne olursa olsun ailedir", "büyüğüne saygı" gibi kalıplar, sevgiyle birlikte çoğu zaman sorgulanamazlığı da beraberinde getirir. Bir Türk dinleyici için "ailenden uzaklaşabilirsin" cümlesi, bir Amerikalı dinleyiciye kıyasla çok daha yüksek sesle çınlar. Şarkının Türkiye'de sosyal medyada özellikle genç dinleyiciler arasında paylaşılıp altına uzun kişisel hikâyeler yazılmasının nedeni de büyük olasılıkla bu. Batı popunda nadiren duyduğumuz bir izin, burada nadirin de ötesinde bir tabuya dokunuyor.

Şarkı aslında ne diyor

Sözleri satır satır aktarmadan, ne anlattığını anlatalım.

Parça bir gözlemle açılır: anlatıcı, muhatabına onun büyürken yaşadıklarını hatırlatır. Doğum günü kutlamalarının, ilgi ve kutlama anlarının yokluğu, evin içinde bir çocuğun görünmez olması. Anlatıcının tonu suçlayıcı değil, şaşkın; sanki "bunu şimdi fark ediyorum" der gibi. Bu, şarkının en zekice hamlelerinden biri: dinleyiciyi bir yargı sahnesine değil, bir keşif anına davet ediyor.

Ardından şarkının merkezi fikri gelir. Anlatıcı, muhatabına gitme hakkını hatırlatır. Kendi hayatını kurabileceğini, istediği kadar uzağa gidebileceğini, kendi ailesini kendi seçebileceğini söyler. Burada altı çizilen şey, bunun bir kaçış ya da nankörlük olmadığıdır. Popüler kültürde "ailemle aram bozuk" anlatısı genelde bir öfke patlamasıyla, bir hesaplaşmayla gelir. "Matilda"da hesaplaşma yok. Anlatıcı, karşı tarafın hâlâ o insanları sevebileceğini, onları özleyebileceğini de kabul eder. İki şey aynı anda doğru olabilir: onları seviyor olabilirsin ve yine de onlardan uzakta yaşamayı seçebilirsin.

Bir de anlatıcının kendi konumu var. Şarkıda konuşan kişi bir kurtarıcı değil. Çözüm sunmuyor, "gel benimle yaşa" demiyor. Yaptığı tek şey tanıklık etmek ve karşısındakine seçeneği olduğunu hatırlatmak. Şarkının sonlarına doğru bu tanıklık, bir tür sessiz eşlik duygusuna dönüşür. Kimse kimseyi kurtarmıyor; sadece biri diğerine "gördüm, gerçekti, hayal etmedin" diyor. Travma üzerine yazılmış pek çok şarkının kaçırdığı incelik tam olarak budur.

Müzikal olarak da bu alçakgönüllülük korunur. Parça neredeyse tamamen parmakla çalınan akustik gitar üzerine kurulu; Styles'ın vokali baştan sona kısık, bazen nefes payı bırakacak kadar. Şarkının ilerleyen bölümlerinde yumuşak bir vokal katmanı ve hafif bir yaylı/atmosferik doku devreye girer, ama hiçbir zaman büyük bir doruk noktasına ulaşmaz. Bilinçli bir tercih bu: patlama olsaydı şarkı bir gösteriye dönüşürdü. Oysa burada anlatılan şey gösteriye gelmiyor.

One Direction'dan çıkan yol

Bu şarkının neden bu kadar konuşulduğunu anlamak için Styles'ın nereden geldiğini hatırlamak gerek. 2010'da The X Factor'da solo yarışmacı olarak elenen, sonra dört çocukla birlikte One Direction'a dönüştürülen bir gencin, on iki yıl sonra tek gitarla aile travması üzerine bir şarkı söylemesi kolay bir yörünge değil.

One Direction dünyanın en büyük pop gruplarından biri oldu, ama grubun malzemesi büyük ölçüde ergen aşkı, flört ve kendine güven şarkılarıydı. 2016'da başlayan solo kariyerinde Styles, önce 70'ler rock'ına yaslandı (Harry Styles, 2017), sonra 70'ler pop'unun daha renkli tarafına geçti (Fine Line, 2019), ardından Harry's House ile içeriye döndü. Bu üçüncü albüm 2022 Mayıs'ında çıktı ve ticari olarak devasa bir başarı kazandı; "As It Was" yılın en çok dinlenen şarkılarından biri oldu, albüm 2023 Grammy'lerinde Yılın Albümü ödülünü aldı.

O gürültünün ortasında "Matilda" hiçbir zaman single olarak yayınlanmadı. Radyoda çalmadı. Buna rağmen albümün en çok yazılan, en çok tartışılan parçalarından birine dönüştü. Bu, streaming çağının ilginç bir yan etkisi: bir şarkının kültürel etkisi artık plak şirketinin promosyon bütçesine bağlı değil. İnsanlar onu birbirine yolluyor, altına kendi hikâyelerini yazıyor ve şarkı kendi yolunu buluyor.

Styles'ın 2022-2023'te dünyayı dolaşan Love On Tour konserlerinde parçanın canlı icrası da bir ritüele dönüştü. Yirmi bin kişinin doldurduğu salonların, tek gitarlı bu şarkı sırasında tamamen sessizleşmesi, birçok konser videosunda görülebiliyor. Stadyum popunun ortasında açılan bu boşluk, şarkının ne kadar farklı bir işlev gördüğünü gösteriyor.

Bir de parçanın terapötik dile yaklaşımı var. Son yıllarda "seçilmiş aile" (chosen family), "sınır koymak" (boundaries), "kuşak aktarımlı travma" gibi kavramlar İngilizce konuşulan dünyada gündelik dile yerleşti; kimi zaman içi boşalacak kadar. "Matilda"nın başardığı şey bu kavramları hiç telaffuz etmeden anlatması. Şarkıda tek bir terapi terimi geçmez; sadece bir insan, başka bir insanla konuşur.

Neden hâlâ birinin kulağına fısıldıyor

Bu şarkının ömrü uzun olacak, çünkü anlattığı durum modası geçen bir durum değil.

Her kuşakta, ailesinin sevgisinin koşullu olduğunu geç fark eden insanlar var. Bunu fark ettiklerinde de ilk hissettikleri şey genelde rahatlama değil, suçluluk oluyor. "Abartıyor muyum? Benimkiler o kadar da kötü değildi. Ben nankör müyüm?" Şarkının yaptığı şey bu suçluluğun tam ortasına oturup onu dağıtmak. Ve bunu yaparken kimseyi kötü adam ilan etmiyor; ailenin iyi ya da kötü olduğuna karar vermeye çalışmıyor, sadece sonucun çocuğun üzerinde bıraktığı izi kabul ediyor.

Türkiye gibi ailenin sosyal güvenlik ağı olduğu, evden ayrılmanın hem ekonomik hem duygusal olarak ağır bir karar sayıldığı yerlerde bu mesele daha da katmanlı. Uzaklaşmak çoğu zaman fiziksel bir seçenek bile değil. Belki de şarkının buradaki asıl faydası, coğrafi bir kaçış değil, zihinsel bir mesafe önermesi: kimin sözünün senin üzerinde yetkisi olacağına karar verme hakkı.

Bir başka nokta da şu: "Matilda", dinleyicinin kendi hikâyesi olmasa bile işe yarıyor. Çünkü bu şarkı, aynı zamanda dinleyen kişiye "sen de birine böyle konuşabilirsin" diyor. Arkadaşınızın anlattığı çocukluk hikâyesine "her ailede olur" demek yerine durup "bu sana yapılmamalıydı" demenin, bazen bir insanın hayatındaki en dönüştürücü cümle olabildiğini hatırlatıyor.

Harry Styles kariyerinde çok daha büyük hitler yazdı ve muhtemelen yazmaya devam edecek. Ama on yıl sonra birileri gece yarısı kulaklık takıp ağlayarak bir Harry Styles şarkısı dinliyorsa, bahse girmeye değer: o şarkı "Matilda" olacak.


Daha derine dalmak için

🎧 Sese gömülmek için

📚 Hikâyeyi takip etmek için

🌍 Mekânları görmek için

🎸 Kendin denemek için


🎵 Bu şarkıyı dinle

🤖 Daha fazlasını sor
Tags
20s