SONGFABLE · 1971

Stairway to Heaven

LED ZEPPELIN · 1971

เกริ่นนำ: "Stairway to Heaven" คือบทกวีร็อกความยาวแปดนาทีที่ค่อย ๆ พาเราจากเสียงรีคอร์เดอร์เงียบ ๆ ไปสู่ท่อนกีตาร์โซโลที่หลายคนยกให้เป็นที่สุดในประวัติศาสตร์ ผมคิดว่าสำหรับคนไทยที่โตมากับวิทยุคลื่น 95.5 Eazy FM หรือเคยฟัง Bodyslam คัฟเวอร์เพลงสากลในเทศกาลใหญ่ ๆ เพลงนี้คือ "บันได" ที่เชื่อมยุค flower power ของอเมริกากับ เพลงเพื่อชีวิตที่คาราบาวเคยร้องในยุค ๒๕๒๐ ปลาย ๆ ได้อย่างน่าทึ่ง

ลองเปิดเพลงนี้ในตอนดึก ๆ สักครั้งสิครับ ปิดไฟ เปิดลำโพงเบา ๆ แล้วฟังตั้งแต่วินาทีแรกถึงวินาทีที่ ๔๘๒

เสียงกีตาร์อะคูสติกที่จิมมี่ เพจ (Jimmy Page) ดีดออกมานั้น คุณรู้ไหม มันไม่ได้แค่เปิดเพลง มันเปิดประตูบานหนึ่ง ประตูที่พอเข้าไปแล้วจะเดินถอยหลังออกมาไม่ได้อีกเลย

นี่ไม่ใช่คำพูดเกินจริงนะ ผมเคยเปิดเพลงนี้ให้ลูกค้าหนุ่มคนหนึ่งฟัง เขาบอกว่าฟังร็อกมาเยอะแล้ว ฟัง Bodyslam ฟัง Big Ass ฟังหมดแล้ว แต่พอเข็มเล่นถึงนาทีที่ห้า ตอนที่กลองของจอห์น บอนแฮม (John Bonham) เข้ามาเต็มตัว เขาเงียบไปเลย แล้วถามผมว่า "พี่ ทำไมเพิ่งให้ผมฟังตอนนี้?"

ผมยิ้มแล้วบอกว่า บางเพลงน่ะ มันต้องรอให้คนฟังพร้อม

ทำไมเพลงนี้ถึงสำคัญ

ในประวัติศาสตร์ดนตรีร็อก มีเพลงไม่กี่เพลงที่ถูกเรียกว่า "เพลงประจำชาติของวงร็อก" (the national anthem of rock) และ Stairway to Heaven คือหนึ่งในนั้น

ลองคิดดูครับ ตั้งแต่ปี ๑๙๗๑ จนถึงปี ๒๐๐๐ สถานีวิทยุร็อกในอเมริกาเปิดเพลงนี้รวมกันมากกว่า ๔ ล้านครั้ง คิดเป็นเวลารวมประมาณ ๔๔ ปีถ้าเปิดต่อเนื่องไม่หยุด ในร้านขายเครื่องดนตรีทั่วโลก โดยเฉพาะแถวพาหุรัด หรือร้านกีตาร์แถวสยามสแควร์ พนักงานหลายร้านถึงกับติดป้ายว่า "No Stairway to Heaven" เพราะวัยรุ่นทุกคนที่อยากจะลองกีตาร์ตัวใหม่ จะต้องดีดอินโทรของเพลงนี้ ทุกคน ไม่มียกเว้น

แต่ที่น่าสนใจคือ เพลงนี้ไม่เคยถูกปล่อยเป็นซิงเกิลในตอนนั้น Led Zeppelin ปฏิเสธอย่างหนักแน่นที่จะตัดเพลงให้สั้นลงเพื่อเปิดวิทยุ พวกเขาบอกว่า ใครอยากฟังก็ต้องซื้ออัลบั้มทั้งแผ่น

นี่คือความดื้อรั้นแบบศิลปิน ที่ผมคิดว่าวงไทยอย่าง Modern Dog (โมเดิร์น ด็อก) ในยุคอัลบั้ม "เสริมสุขภาพ" หรือ "ทิงนองนอย" ก็มีกลิ่นแบบนี้อยู่นะครับ การยืนยันว่าศิลปะมาก่อนตลาด

เบื้องหลังของวง และปีนั้น

Led Zeppelin ก่อตั้งในลอนดอนปี ๑๙๖๘ จากซากของวง The Yardbirds จิมมี่ เพจมือกีตาร์ ดึงเด็กหนุ่มจากเมืองเล็ก ๆ ในอังกฤษมารวมกัน — โรเบิร์ต พลานท์ (Robert Plant) นักร้องผมทอง, จอห์น พอล โจนส์ (John Paul Jones) มือเบสและคีย์บอร์ดที่อ่านโน้ตได้คล่องเหมือนคนอ่านหนังสือพิมพ์, และจอห์น บอนแฮม มือกลองจากเบอร์มิงแฮมที่ตีกลองหนักจนคนพูดกันว่าเขาตีกลองเหมือนทุบประตูนรก

ปี ๑๙๗๑ เป็นปีที่โลกกำลังเปลี่ยน สงครามเวียดนามยังไม่จบ The Beatles แตกวงไปปีก่อน Jimi Hendrix และ Janis Joplin เพิ่งเสียชีวิตในปี ๑๙๗๐ ยุค flower power กำลังจางหายไป และคนหนุ่มสาวกำลังมองหาเสียงใหม่ ที่หนักกว่า ลึกกว่า มืดกว่า

Led Zeppelin บันทึกเสียงอัลบั้มชุดที่สี่ (มักเรียกกันว่า "Led Zeppelin IV" หรือ "ZoSo" ตามสัญลักษณ์บนปก) ที่บ้านพักหลังเก่าชื่อ Headley Grange ในชนบทอังกฤษ บ้านหลังนั้นหนาวเหน็บ ไม่มีเครื่องทำความร้อน เพจกับพลานท์นั่งหน้าเตาผิงในคืนหนึ่ง พลานท์หยิบดินสอกับกระดาษ แล้วเขียนเนื้อร้องเกือบทั้งเพลงในคืนเดียว

เขาเล่าทีหลังว่า "มันเหมือนมีอะไรบางอย่างมาบอกให้ผมเขียน ผมแค่ขยับมือ"

อัลบั้มออกวางขายวันที่ ๘ พฤศจิกายน ๑๙๗๑ ขายได้มากกว่า ๓๗ ล้านชุดในอเมริกาประเทศเดียว และ Stairway to Heaven กลายเป็นเพลงเปลี่ยนชีวิตของคนรุ่นนั้น

ความหมายที่แท้จริง

เคยได้ยินใครพูดไหมครับว่าเพลงนี้มีสารซาตานซ่อนอยู่ ถ้าเปิดถอยหลัง?

เรื่องนั้นเป็นข่าวลือที่บานปลายในยุค ๘๐ ผมไม่ขอเสียเวลาเล่ารายละเอียดมาก แต่จะบอกว่า ความหมายจริง ๆ ของเพลงน่ะ ลึกซึ้งและสวยงามกว่านั้นมาก

โรเบิร์ต พลานท์ในตอนนั้นกำลังสนใจวรรณกรรมเซลติก (Celtic) และตำนานอังกฤษโบราณ เขาอ่านหนังสือชื่อ "Magic Arts in Celtic Britain" ของ Lewis Spence และตัวเพลงพูดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่เชื่อว่าทุกอย่างซื้อได้ด้วยทอง — รวมถึงทางขึ้นสวรรค์

นี่คือบทเรียนเก่าแก่ที่อยู่ในทุกวัฒนธรรม ผมคิดว่าคนไทยที่โตมากับคำสอนเรื่อง "ทำดีได้ดี" จะเข้าใจง่ายมาก เธอคิดว่าสะสมความมั่งคั่งแล้วจะปูทางขึ้นสู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้ แต่เพลงค่อย ๆ บอกเป็นนัยว่า เธอเข้าใจผิด

ท่อนต่าง ๆ ของเพลงเต็มไปด้วยภาพสัญลักษณ์ — นกที่ร้องเพลง ป่าที่เสียงกระซิบ คนเป่าปี่ที่เรียกให้เราตาม (พลานท์อ้างอิงถึง Pied Piper of Hamelin ในตำนานเยอรมัน) และเงาที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ

มีอยู่ช่วงหนึ่งของเพลงที่พูดถึงทางเลือกสองทาง และผู้หญิงคนนั้นยังมีเวลาเปลี่ยนใจ นี่คือหัวใจของเพลงครับ มันไม่ใช่เพลงปลงตก มันคือเพลงให้กำลังใจ ว่ายังไม่สาย

จิมมี่ เพจเคยให้สัมภาษณ์ว่า เพลงนี้คือ "การเดินทางจากความเรียบง่ายไปสู่ความซับซ้อน แล้วกลับมาที่ความเรียบง่ายอีกครั้ง" สังเกตไหมครับ ตอนจบเพลง หลังจากกีตาร์โซโลและท่อนร็อกหนัก ๆ พลานท์ร้องคนเดียวไม่มีดนตรีประกอบ เสียงเขาสั่นเล็กน้อย เหมือนคนที่เดินทางไกลกลับถึงบ้าน

บริบทสำหรับคนไทย

ผมเคยคุยกับเพื่อนเก่าที่เป็นมือกีตาร์รุ่นเดียวกับพี่แอ๊ด คาราบาว เขาเล่าว่าในยุค ๒๕๒๐ ปลาย ๆ ตอนคาราบาวยังเป็นวงเล็ก ๆ ที่ฟิลิปปินส์ พวกเขาฟัง Led Zeppelin กันหนักมาก ฟังพร้อมกับ Bob Dylan และ Cat Stevens

ลองคิดดูสิครับ เพลงเพื่อชีวิตของไทย กับ Stairway to Heaven มีจุดร่วมที่น่าทึ่ง ทั้งสองพูดถึงคนตัวเล็ก ๆ ที่กำลังหลงทางในระบบที่ใหญ่กว่าตัวเอง ทั้งสองใช้ภาพธรรมชาติ — ลำธาร ภูเขา นก ลม — เพื่อพูดเรื่องจิตวิญญาณ และทั้งสองเชื่อว่าดนตรีมีพลังพอจะปลุกคนได้

ถ้าคุณเคยฟัง "เมดอินไทยแลนด์" ของคาราบาว แล้วลองสลับมาฟัง Stairway to Heaven ทันที คุณจะรู้สึกได้ถึงเส้นเลือดเดียวกันที่ไหลอยู่

ในวงการร็อกไทยรุ่นใหม่ก็เห็นอิทธิพลชัดเจน Bodyslam (บอดี้สแลม) ในเพลงอย่าง "ความเชื่อ" หรือ "คนที่ถูกรัก" มีโครงสร้างที่ค่อย ๆ ก่อตัวจากเงียบไปดัง คล้ายกับสูตรของ Stairway มาก พี่ตูน (อาทิวราห์ คงมาลัย) เคยพูดในรายการสัมภาษณ์ว่าเขาเรียนรู้เรื่องการ "เล่าเรื่อง" ในเพลงจากการฟังร็อกคลาสสิกยุค ๗๐

อัสนี–วสันต์ ในยุคทอง อัลบั้ม "ฟักทอง" หรือ "บ้าหอบฟาง" ก็มีกลิ่นของการประพันธ์เพลงยาว ๆ ที่ไม่ยอมตัดให้สั้นเพื่อตลาด นั่นแหละคือมรดกของ Zeppelin

ถ้าอยากสัมผัสบรรยากาศแบบนี้ในกรุงเทพ ผมแนะนำให้ไป Saxophone Pub แถววงเวียนใหญ่ (พหลโยธิน) ที่นั่นมีวงคัฟเวอร์ที่เล่นเพลงร็อกคลาสสิกได้ดีมาก หรือถ้าจะหาแผ่นเสียงของ Led Zeppelin ลองเดินตลาดนัดจตุจักรวันเสาร์อาทิตย์ โซน ๒๖ มีร้านขายแผ่นไวนิลที่เจ้าของรู้ลึก คุยได้นานเป็นชั่วโมง

ผมยังจำได้ครั้งหนึ่งที่ไปงาน Pattaya Music Festival เห็นวงร็อกไทยรุ่นใหม่ขึ้นเวที พอเล่นถึงท่อนโซโลกีตาร์ คนดูยกแขนขึ้นพร้อมกันเป็นพันคน นั่นคือพลังของร็อก พลังที่ Zeppelin สร้างขึ้นมาตั้งแต่ปี ๗๑ และยังส่งต่อมาถึงเรา

อีกที่หนึ่งที่บรรยากาศดีคือ Royal Park Rajapruek ที่เชียงใหม่ ในช่วงเทศกาลดนตรีกลางแจ้ง ฟังเพลงท่ามกลางต้นไม้และดอกราชพฤกษ์ ผมคิดว่าโรเบิร์ต พลานท์น่าจะชอบที่นั่นมาก เขาเป็นคนรักธรรมชาติแบบเซลติก

ทำไมเพลงนี้ยังกินใจถึงทุกวันนี้

๕๔ ปีผ่านไป เพลงยาว ๘ นาทีที่ไม่มี chorus ชัดเจน ไม่มี hook ที่ดึงดูดใน ๑๕ วินาทีแรก ไม่มีอะไรที่ TikTok จะใช้ได้

แต่ทำไมเด็กอายุ ๑๗ ในปี ๒๐๒๖ ยังค้นเพลงนี้ใน Spotify?

ผมคิดว่าเพราะเพลงนี้ให้สิ่งที่หายากในยุคนี้ครับ — มันให้เวลา

ในยุคที่ทุกอย่างต้องเร็ว ทุกอย่างต้องสั้น ทุกอย่างต้องตอบโจทย์ใน ๓ วินาที Stairway to Heaven กลับขอเวลาคุณ ๘ นาที และมันจะตอบแทนคุณด้วยการพาคุณไปไกล

นี่คือเหตุผลเดียวกับที่ "คาเฟ่ออฟอเดียน" หรือคิสซะเต็น (kissaten) ในญี่ปุ่นยังอยู่ได้ ทำไมร้านกาแฟเงียบ ๆ ในย่านเก่า ๆ ของกรุงเทพอย่างเจริญกรุง หรือบ้านต้นไม้ในจังหวัดน่าน ถึงยังมีคนเข้า เพราะมนุษย์เราต้องการที่ ๆ ให้เราหายใจช้าลง

เพลงนี้คือคิสซะเต็นในรูปแบบเสียง คุณเข้าไป คุณนั่งลง คุณปล่อยให้เวลาเดินช้าลง

และอีกอย่างหนึ่ง — ในยุคของ AI ที่สร้างเพลงได้ในไม่กี่วินาที การฟังเพลงที่มนุษย์สี่คนใช้เวลาเป็นเดือนสร้างขึ้นมา โดยเฉพาะกีตาร์โซโลที่จิมมี่ เพจอัดถึงสามเทค แล้วเลือกอันที่ "ผิดพลาดที่สุดในแบบที่สวยที่สุด" — ผมคิดว่ามันเตือนเราว่าศิลปะคืออะไร

ศิลปะคือการที่ใครบางคนตัดสินใจอย่างมีเจตจำนงแล้วยืนยันการตัดสินใจนั้น แม้มันจะไม่สมบูรณ์แบบ

ลูกศิษย์รุ่นน้องที่เคยมาฝึกที่ร้านผมเคยถามว่า "ทำไมคนรุ่นเก่าถึงชอบเพลงยาว ๆ?" ผมตอบว่า เพราะชีวิตยาว และเพลงที่ยาวพอจะเล่าชีวิตได้ มันก็ฟังแล้วเหมือนได้คุยกับเพื่อนเก่า

Stairway to Heaven คือเพื่อนเก่าแบบนั้นครับ

How to dive deeper

ถ้าคุณอ่านมาถึงตรงนี้ ผมเดาว่าคุณคงอยากดิ่งลึกกว่าแค่ฟังเพลงนะครับ ลองดูสิ่งเหล่านี้นะ

🎧 ฟังต่อ

📚 อ่านต่อ

🌍 ไปสัมผัส

🎸 ลงมือทำ


ฟังเพลงเต็มในทุกแพลตฟอร์ม: song.link/i/271463794

🤖 คำถามให้คุณคิดต่อ:

  1. ในชีวิตของคุณ มีช่วงเวลาไหนที่คุณเคยเชื่อว่า "ซื้อทางขึ้น" บางอย่างได้ด้วยเงินหรือความพยายาม แล้วมาเข้าใจทีหลังว่าทางจริงต้องเดินด้วยอย่างอื่น?

  2. ถ้า Stairway to Heaven เป็นเพลงที่ "ค่อย ๆ ก่อตัว" จากเงียบไปดัง คุณคิดว่าเพลงไทยเพลงไหนมีโครงสร้างคล้ายกันที่สุด และมันทำให้คุณรู้สึกอย่างไรต่างจาก Zeppelin?

  3. ในยุคที่ทุกอย่างต้องสั้นและเร็ว คุณคิดว่าศิลปะแบบใช้เวลายาว ๆ จะอยู่รอดได้อย่างไร และเราในฐานะผู้ฟังต้องทำอะไรเพื่อรักษามันไว้?

Tags